မလက္တုိ(ထားဝယ္)

 ေလာင္းလုံၿမိဳ႕နယ္ရဲ့ ေက်းရြာေလးမွာ က်မေနထိုင္ခဲ့တယ္။ က်မတို႔ ရြာက အိမ္ေျခ (၁၈ဝ) ေလာက္ ရွိတယ္။ က်မတို႔ ရြာေလးက အရမ္းကို ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ရြာကေလးပါ။ ဒါေပမဲ့ ရြာသားေတြအားလုံး ေသာကေရာက္တဲ့ ေန႔မွာ ကေလးျဖစ္တဲ့ က်မလည္း ေသာက ေရာက္ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက က်မ အသက္ ဆယ့္သုံးႏွစ္ပဲ ရွိေသးတယ္။ က်မ ေျခာက္တန္းစာေမးပဲြ ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ အိမ္ေရွ႕ ေျမသလင္းေပၚမွာ ခုန္ၿပီး ကစားေနတဲ့အခ်ိန္ အေမျပန္လာ တာကိုျမင္လိုက္ ရတယ္။ မြန္းလြဲ ႏွစ္နာရီေလာက္ ရွိၿပီ။

သမီးေရ အေမ့ဆီလာဦးလို႔ ေခၚလိုက္တယ္။ အေမ့မ်က္လုံးက က်မကို စိုက္ၾကည့္ေနတယ္။ က်မအေမက က်န္းမာေရး သိပ္မေကာင္းဘူး။ အေမဘယ္က ျပန္လာတာလည္း လို႔က်မေမးလိုက္တယ္။ ရြာလယ္ဇရပ္က ျပန္လာတယ္လို႔  အေမ ေျဖခဲ့တယ္။ မနက္ျဖန္ ရထားလမ္း ေဖာက္လုပ္အားေပး သြားရမယ္ လို႔ေျပာတယ္။ က်မတို႔ အိမ္မွာ က်မက အႀကီးဆုံး ဆိုေတာ့ က်မဘဲ သြားရတယ္။ အေဖကလည္း အျခားတစ္ေနရာမွာ အလုပ္သြား လုပ္ေနတယ္။ သူမ်ားကို ငွားၿပီး အစားထုိးေပးဖို႔ ဆိုတာကလည္း ကိုယ္စားဖို႔ေတာင္ မႏိုင္မနင္းဆိုေတာ့ ဘာမွပိုၿပီး စိတ္ကူးလို႔မရဘဲ က်မ လိုက္သြား ရတယ္။ လုပ္အားေပးသြားတဲ့ လူေတြအထဲမွာ က်မက အသက္ အငယ္ဆုံးဆိုေတာ့ အေမက အရမ္းကို စိတ္ပူခဲ့တယ္။

တေန႔လုံး ကားစီးၿပီး ညေနငါးနာရီေလာက္မွာ ႏွမ္းႀကဲဆိုတဲ့ ရြာအနီးမွာရွိတဲ့ ရာဘာေတာ တစ္ခုကို ေရာက္သြားတယ္။ က်မ အေဒၚႀကီး တစ္ေယာက္ကို ေမးၾကည့္တယ္။ “မိုးခ်ဳပ္ရင္ ဘယ္မွာ အိပ္ၾကမလဲအေဒၚ”လို႔ ဆိုေတာ့ “သစ္ ပင္ေအာက္မွာဘဲ အိပ္ရမယ္သမီး”လို႔ ေျဖတယ္။ က်မလည္း အသည္းထဲ တုန္ေအာင္ ေၾကာက္သြားမိတယ္။ ဒီလိုပဲ အားလုံးဟာ ရာဘာပင္ေအာက္မွာ အဝတ္စုတ္ကေလး ခင္းၿပီး အိပ္ၾကရတယ္။ မိုးေသာက္ခ်ိန္ (၃) နာရီဆို ထၿပီး ထမင္းခ်က္ရတယ္။ (၅) နာရီဆိုရင္ အားလုံးတန္းစီ ရတယ္။ တန္းစီတဲ့ အခါမွာလည္း ေနရာမွားတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ နာမည္ေခၚသံ မၾကားတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ႀကိမ္လုံးနဲ႔ အရိုက္ခံၾကရတယ္။

 ေရာက္ကာစ ႏွစ္ရက္သုံးရက္ အၾကာမွာ ေတာင္ေပၚတက္ၿပီး ဝါးခုတ္ရတယ္။ တစ္ေန႔မွာ လူတစ္ေယာက္ကို ဝါး(၁ဝ)လုံး ခုတ္ရတယ္။ စခန္းခ်တဲ့ ေနရာနဲ႔ ဝါးခုတ္တဲ့ေတာင္က အလြန္ေဝးပါတယ္။ က်မ ကေလးဆိုေတာ့ ဝါး(၁ဝ) လုံးကို စခန္းေရာက္ေအာင္ ဘယ္သယ္ႏိုင္မလဲ။ အဲဒီအခါက်ေတာ့ က်မ ငိုခ်လိုက္ေတာ့တာပဲ။ က်မကို ၾကည့္ၿပီး သနားတဲ့ ဦးႀကီး တစ္ေယာက္က ကူသယ္ေပးပါတယ္။ ဝါးေတြကို သူတို႔ တပ္ရင္းမွာ သုံးဖို႔ဆိုၿပီး ကားႀကီးနဲ႔ လာသယ္သြားတယ္။ က်န္တဲ့ ဝါးေတြနဲ႔ သူတို႔ေနဖို႔  အိမ္ကေလးေတြ ေဆာက္ေပးရတယ္။ ေနာက္ထပ္ သုံးရက္ အၾကာမွာ က်မတို႔ တဲကေလး တန္းၿပီး ထိုးခြင့္ရတယ္။ တဲသာဆိုေပမဲ့ ဘာလုံျခဳံမႈမွ မရေသးဘူး။ ေျမႀကီးေပၚမွာ မအိပ္ရတာ တစ္ခုဘဲ၊ အမိုးအကာ မရွိေသးဘူး။ (၃)နာရီဆိုရင္ စစ္သားေတြက တုတ္နဲ႔ရိုက္ၿပီး လိုက္ႏိုးတယ္။ ေရခ်ဳိးတာက ရာဘာေတာ နံေဘးစီးဆင္း ေနတဲ့ ေခ်ာင္းငယ္ေလး တစ္ခုမွာ ခ်ဳိးရတယ္။ ေသာက္တာကလည္း အဲဒီေရကို ဘဲေသာက္ရတယ္။ ေခ်ာင္းက သိပ္ၿပီး မႀကီးဘူး။ အနက္က ဒူးေလာက္ဘဲ ရွိတယ္၊

တစ္ေန႔ေတာ့ မိုးေတြ အရမ္းရြာတယ္။ အမိုးအကာမရွိတဲ့ တဲေတြဆိုေတာ့ အကုန္လုံး ရြဲစိုကုန္ၾကတယ္။ မိုးေသာက္ အိပ္ရာထၿပီး ထမင္းခ်က္တဲ့အခါမွာ အခက္အခဲေတြ႔ေတာ့ တာပါပဲ။ ဘာအခက္အခဲလည္း ဆိုေတာ့ သစ္ပင္ေအာက္ မွာ ေက်ာက္တုံး (၃) လုံးထားၿပီး က်မတို႔မီးဖိုလုပ္ ထမင္းခ်က္ၾကတယ္။ ေျမႀကီးက မိုးေတြ စိုေနတယ္ဆိုေတာ့ မီးေမႊးလို႔ မရဘူး။ ဒါေၾကာင့္ က်မတို႔ အကုန္လုံးတန္းစီ ေနာက္က်ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အလုပ္သမားေတြကို ႀကီးၾကပ္တဲ့တပ္မွဴး က ရြာသားေတြကို တစ္ေန႔လုံးေန ပူလွန္းထားခဲ့တယ္။ ဖ်ားေပမယ့္လည္း တစ္ေယာက္မွ နားလို႔မရဘူး၊ အကုန္အလုပ္ လုပ္ၾကရတယ္။ တခ်ဳိ႔က်န္းမာေရး ထိခိုက္ၿပီးေသၾကတယ္။
   
က်မအမွတ္ရဆုံး အျဖစ္အပ်က္ကေတာ့ တစ္ေန႔ သူတို႔တဲနံေဘးမွာ ထမင္းလုံးျပန္႔ႀကဲေန တာေတြ႔လို႔ ဘယ္သူ လာသြန္ ထားတာလဲ ဆိုၿပီး စစ္ေဆးတယ္။ ရြာသားေတြက တစ္ေန႔လုံး လမ္းသြားေဖာက္တဲ့ ေနရာမွာဆိုေတာ့ သူတို႔တဲေလးမွာ ဘယ္သူမွမရွိဘူး။ အမွန္ေတာ့ ထမင္းလုံးေတြကို သြန္ထားတာ သူတို႔တပ္သား တစ္ေယာက္ပါ။ ဒါနဲ႔ ဒီကိစၥကို ဘယ္သူမွ မသိရေကာင္းလား ဆိုၿပီး ရြာသားေတြ အားလုံးကို စခန္းနဲ႔ တစ္မိုင္ေလာက္ေဝးတဲ့ တံတားကေလး အထိ ေရာက္ေအာင္ ေလးဘက္ေထာက္ၿပီး အသြားအျပန္ သြားခိုင္းတယ္။ အခ်ိန္ တစ္နာရီ သတ္ မွတ္ ေပးတယ္။ ေနပူႀကဲႀကဲ ကတၱရာလမ္းေဘးမွာ ဆိုေတာ့ ေလးဘက္ႀကီး ေထာက္ၿပီး ဘယ္သူျမန္ျမန္ သြားႏိုင္ မွာလဲ။ ဒါကိုဘဲ ၾကာတယ္ဆိုၿပီး အေနာက္ကေန ႀကိမ္လုံးနဲ႔ လုိက္ရိုက္ၾကေသးတယ္။
   
ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးကေတာ့ က်မဘဝ (၁၃) ႏွစ္အရြယ္က က်ခဲ့ရတဲ့ ငရဲပါ။ အဲဒီတုန္းက အျဖစ္အပ်က္ေတြ   ျပန္စဥ္းစားရင္ လူေတြလို သေဘာမထားဘဲ က်မတို႔ ရြာသားေတြကို ႏွိပ္စက္ခဲ့တဲ့ (၄ဝ၃)တပ္ရင္း ကို က်မ တကယ္ မေမ့ဘူး။ အဲဒီကတည္းက က်မဆုံးျဖတ္ခ်က္ ခ်ခဲ့တယ္။ ဒီေရး-ထားဝယ္ ရထားလမ္းမွာ ေျပးဆြဲမယ့္ ရထားႀကီးကို ငါ ဘယ္ေတာ့မွ မစီးဘူးလို႔။ က်မလိုဘဲ ခံစားၿပီး ေသသြားၾကတဲ့ လူသားေတြ မနည္းပါဘူး။ အခုေတာ့လည္း ဒီေရး- ထားဝယ္ ရထားလမ္းႀကီးဟာ တပ္မေတာ္ရဲ့  ႀကိဳးစားမႈပါ တဲ့ေလ။ က်မတို႔ ဘာမ်ားေျပာႏိုင္ဦးမွာလဲ။